“ เรียนรู้อดีต รับใช้ปัจจุบัน สร้างสรรค์อนาคต ” เป็น ที่รู้กันดีในประเทศทุนนิยมก้าวหน้า เช่น ฮอลลีวู้ด(อเมริกา) , โอชิน(ญี่ปุ่น) , แดจังกึม(เกาหลี) , สามก๊ก(จีน) , กำลังภายใน(ฮ่องกง , ไต้หวัน) แม้กระทั่งนาร้าย-นารายณ์(อินเดีย) เพราะประเทศเหล่านี้เข้าใจดีว่าความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์โบราณคดี วรรณคดีเพลงดนตรีดั้งเดิม มีพลังมหาศาลผลักดันให้เกิดงานสร้างสรรค์ , และเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ในนาม Creative Economy, Creative City, Creative Thailand ยกเว้นประเทศไทย มีกรณีตัวอย่างในกระทรวงวัฒนธรรม เมื่อข้าราชการหัวนอกหัวหงอกหัวดำหัวเถิกหัวล้านพวกหนึ่ง “ กึ่งดิบกึ่งดี ” คิดว่าตัวเองเป็นฝรั่ง แต่หน้าลาว วางตนเป็น “ อำมาตย์ ” ผู้มีอำนาจสั่งการว่างานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย ต้องเป็นเรื่องสมัยใหม่เท่านั้นไม่เกี่ยวข้องกับงานประวัติศาสตร์โบราณคดี วรรณคดี เพลงดนตรีไทยและสุวรรณภูมิในอุษาคเนย์ ผลคืองานศิลปกรรมร่วมสมัยของไทยมักลอกแบบจากแม็กกาซีนทางศิลปะทั้งของฝรั่ง , ญี่ปุ่น , จนถึงเกาเหลาเกาหลี ไม่มีตัวตนของตนที่แท้จริง เพราะไม่รู้จักตัวเอง ศิลปินร่วมสมัยของไทยจ...